#002 "...ciało bez miłości to tylko skóra i kości..."

Dzień dobry! Dzisiaj w nieco innej formie, trochę krócej, ale mam nadzieję, że wciąż ciekawie. Tekst został przesłany na konkurs "na bajkę z przesłaniem" organizowane przez Wydawnictwo św. Macieja Apostoła KLIK

„Magiczne lusterko”

Dawno temu, istniało pewne królestwo, tętniące życiem,

jednak zniknęło z mapy i niestety już o nim nie usłyszycie.

Nie stało się to jednak za sprawą magicznego zaklęcia czy czaru,

a przez mieszkańców, którzy w nieuprzejmości nie znali umiaru.

Stoją więc teraz ogromne posągi i wypełniają wnętrze gór,

są to jednak prawdziwi ludzie, przemienieni w mur.

Tak trwają od wieków, w milczeniu czekając na cud.

Zapytacie - dlaczego taki los spotkał ten lud?

Ludzie ci wiedli życie spokojne i szczęśliwe,

serca mieli szczere, a intencje uczciwe.

Los jednak zesłał im nieurodzaj i zniszczył plony,

mężczyźni nie mieli czym nakarmić dzieci i żony.

W tym złym czasie król, zamiast pomóc swojej ludności,

myślał tylko o sobie i dał upust swojej chciwości.

Zebrał wszystkie kosztowności i wyjechał do sąsiedniej krainy,

z nadzieją, że zobaczy tam dostatek, zielone pola i szczęśliwe rodziny.

Zamiast tego spotkał mędrca z magicznym lusterkiem w dłoni

- Źle się dzieje w twoim królestwie, musisz wrócić do nich! - 

Król zobaczył, że jego poddani cierpią głód i pragnienie,

kłócą się nawzajem, krzyczą i co rusz rzucają wrogie spojrzenie.

- Wkrótce całkiem pozbędą się miłości,

a ciało bez miłości, to tylko skóra i kości.

Wróć do królestwa i okaż swoją dobrą wolę, bo w przeciwnym razie

wypełni ich nienawiść, a ich serca zamienią się w skalne mazie.

Posłuchaj mojej rady i wracaj czym prędzej -

Jednak król nie chciał słuchać już więcej.

Uciekał, chowając klejnoty głęboko pod królewską pazuchę,

jego serce wypełnił mrok, więc zaczął kamienieć – najpierw za uchem,

później na stopach, kolanach, czubkach palców i na głowie,

aż wreszcie całkiem zamarł i nic już nigdy nie powie.

Mędrzec posmutniał i powrócił do królewskiej krainy,

lecz nie spotkał tam już żadnej rodziny.

Podobnie jak król wszyscy w kamień się przemienili,

bo swe serca egoizmem i nienawiścią wypełnili.

Zapłakał więc mędrzec nad ludzi tragicznym losem,

usiadł na skraju góry i powiedział cichym głosem:

- Tylko szlachetną postawą można odwrócić to straszne zaklęcie. - 

I zniknął, pozostawiając magiczne lusterko na drogi zakręcie.

Któregoś dnia doszło jednak do niesamowitego wydarzenia.

Pewien młodzieniec, dobrze ubrany i książęcego pochodzenia,

przejeżdżał wśród gór i spotkał starca, który upadł ze zmęczenia.

Szybko podbiegł i zapytał, czy w jakiś sposób może mu pomóc,

ten odpowiedział: - Chłopcze, zostaw mnie i wracaj do domu!

Lecz młodzieniec nie usłuchał, a podał mu prowiant i wodę,

i zrobił, co mógł, aby zapewnić staremu człowiekowi wygodę.

Strzec zapytał: – Czemu przejmujesz się mną, tak chorym i starym?

Młodzieniec odparł: - Też jesteś człowiekiem. Potrzebujesz innej miary?

Wtedy lusterko zaświeciło jak gwiazdy nocą na niebie,

młodzieniec spojrzał w nie, lecz nie dostrzegł tam siebie.

Zobaczył za to samych nieżyczliwych sobie ludzi,

którzy wciąż się kłócą i nigdy ich to nie nudzi.

Przeraził się nienawiścią, jaką siebie darzyli

i zastanawiał się – jak długo oni tak żyli?

Popatrzył na góry – tak puste, głuche, nieczułe i upadłe,

jak serca ludzi, których zobaczył w zwierciadle.

Wtedy zrozumiał zagadkę tego miejsca opuszczonego

i pragnął odwrócić działanie zaklęcia złego.

Chciał poprosić o pomoc napotkanego człowieka starego,

lecz gdy się obejrzał nie zobaczył ani konia, ani jego samego.

- Co robić? - powiedział młodzieniec głosem pełnym zdumienia.

Nie mógł bowiem wrócić do domu, nie miał też nic do jedzenia.

Zamiast się złościć, urazy w sercu nie chował.

Miał tylko nadzieję, że starzec dotarł tam, gdzie się kierował.

Po chwili namysłu zaczął szukać jakiegoś pożywienia,

ale skaliste góry nie ułatwiały niczego znalezienia.

Wtem dostrzegł idącego w jego stronę człowieka,

którego uśmiech widać było już z bardzo daleka.

- Cenisz pomoc ludziom nad własną wygodę,

przeszedłeś próbę i zasługujesz na nagrodę.

W tych opuszczonych skałach zostali zaklęci

ludzie mrokiem i nienawiścią ogarnięci.

Twoja dobroć, czyste serce szlachetne czyny

sprawiły, że mimo tak smutnej przyczyny,

ludzie ci zostaną przywróceni do życia

i dostaną szansę na zmienienie ich stylu bycia -

I wśród ciemnych skał zajaśniało przepiękne słońce,

wyrosły wysokie drzewa, zielone krzewy i kwiaty pachnące.

Młodzieniec zachwycony niezwykłością krajobrazu

nie zrozumiał słowa człowieka już od razu.

Dopiero gdy zobaczył ludzi wracających do pracy

zrozumiał, jak wiele jego czyn znaczy.

- Ale jak to może być, że dobre postępowanie

to nie wszystkich ludzi zachowanie? -

Zapytał młodzieniec napotkanego człowieka,

który, zdaje się, tylko na takie pytanie czekał.

- Czynienie dobra wymaga dużej odwagi,

podobnie jak wszystkie czyny najwyższej wagi.

To jednak odruch serca, a nie żadna nauka -

Powiedział i próżno go było znów odszukać.

Tak się zakończyła historia szlachetnego młodzieńca,

który zamieszkał z ludem i otrzymał tytuł księcia.

Zapytacie – co z królem, który w ludziach nienawiść zasiał?

Otóż patrząc na swoją twarz, codziennie lusterko czyścić musiał.


Pozdrowienia :-)